Ronald Snijders heb ik voor het eerst in 2016 gezien met “Welke Show” in de Lawei. Daarna in 2019 in Theater Sneek met “Groot Succes 2” en in 2022 in de Lawei met “Een avond met mij“. In 2025 in de Lawei met “Als Mens“.
Mijn laatste recensie nog even teruggelezen en daar zag ik dat ik die voorstelling redelijk vond, maar niet zo hilarisch als die voorgaande voorstellingen. Oei. Nou ja, iedereen kan een dipje hebben, dus we zullen zien of deze voorstelling weer “oud en vertrouwd” is.
Ruim op tijd in Drachten, maar Hopper is alleen open voor mensen die gereserveerd hebben. Dus naar boven, naar de Roel Oostrazaal. De zaal is nog niet open, dus even een Birra Moretti en voor de komende weken mijn planning uitwerken.
Om 20.05 uur loop ik naar de zaal, deze keer zit ik op de 1e rij, stoel 25, helemaal op de hoek. Op het podium zien we wat houten blokken, een keyboard, standaard met microfoon. En ook een laptop, waar in plaats van een appel een peer op staat (yes, check the details!).
Het is een avond met veel woordgrapjes, wat muziek, een paar commercials en wat andere verhaaltjes. Mensen die Ronald eerder hebben zien optreden zullen zeggen: zoals zijn andere optredens, dat klopt.
Er zitten goede grappen tussen. Ronald legt uit dat hij moet “leven met humor”. Dat zijn ouders geen humor hebben. Het is niet besmettelijk. Zijn moeder heeft 1x een grap gemaakt. Vanuit het publiek: jij! Ronald: inderdaad!
We horen hoe Ronald samen met Pieter Jouke jarenlang voor de VPRO het radioprogramma “De staat van verwarring” presenteerden. Ze brachten het als een soort nieuwsprogramma, maar dan met absurd nieuws. De keer dat het fout ging, dat was de uitzending die in het teken stond van de dood van Paul Mc Cartney. Daarbij werd wel gezegd “40 jaar geleden”, met dus een verwijzing naar de mythe dat Paul toen een ongeluk zou hebben gehad en vervangen is door een dubbelganger – de Paul Is Dead theorie. Alleen veel luisteraars hebben dat gemist. Vervolgens worden wat nummers gedraaid, waaronder Imagine van John Lennon, maar door Ronald afgekondigd als “prachtig gezongen door Paul Mc Cartney” – nog een soort hint. Maar er komen flink wat boze telefoontjes over binnen.
Ook mochten Ronald en Pieter Jouke samen zaken in het museum van Boijmans van Beuningen plaatsen. Dus stond er ineens een lege zuil met het bordje “gestolen vaas”. Een glazen kast die leeg was met het bordje “ongevonden voorwerpen”.
Ook het verhaal over de column die Ronald schrijft voor het VPRO magazine. Hij zou Daphne Bunskoek interviewen. Zij belt (met een onbekend nummer), op dat moment is hij met een vriend onderweg is naar België, dus het komt niet zo goed uit, Daphne geeft aan dan later wel even terug te bellen. Dat vergeet ze… Ronald moet de column die dinsdag inleveren en besluit: ik weet de vragen, ook wel de antwoorden, dus ik werk het interview wel uit alsof ik haar echt geïnterviewd heb. Met daarin een paar steekjes onder water. “Vergeet je wel eens wat?” – “Ja, ik heb een druk leven, dus soms vergeet ik journalisten terug te bellen – ik doe dat niet met opzet hoor”. Het artikel wordt gedrukt, Ronald krijgt wroeging: als Daphne dit leest en een klacht indient, wat dan? Dus hij belt de redactie en geeft aan dat het een verzonnen interview is. Die worden woedend en dreigen met consequenties. Zij nemen contact op met het management van Daphne. Maar.. Daphne laat weten “ik heb Ronald wel gesproken” (wat op zicht klopt, het eerste gesprek in de auto, toen Ronald naar België reed) én ze vond het een prima interview. Dus de VPRO die een rectificatie wilde plaatsen… kon/hoefde dat eigenlijk niet meer te doen. De consequentie voor Ronald was wel dat hij een aantal weken op non-actief werd gesteld.
En zoals hij zegt “wat doe je als je non-actief bent… dan ga je grafteksten citeren”. We krijgen dus een stukje muziek met grappige teksten.
Het meeste materiaal is wel om te lachen, het helpt ook als mensen in de rijen achter je aanstekelijk lachen (lachen doet meelachen), Ronald doet ook een scene waarbij hij gebeld wordt en die hij opneemt als “ja, met Nynke”, daarna wordt er heel hard door iemand in de zaal gelachen waardoor we zelfs even opnieuw met deze scene moeten starten.
We leren dat als je naar een reünie gaat, het aan te raden is dat die reünie niet 1.5 jaar na het verlaten van de school gehouden wordt en dat het handig is om naar een reünie van je eigen klas te gaan en niet die van een compleet andere school. Ook grappig dat Ronald noemt dat hij in Amersfoort naar een school gegaan is en dat iemand achter mij kan bevestigen dat die school bestaat: ze heeft in Soest gewoond en ging naar een andere school in Amersfoort.
Ook noemt Ronald zaken op van zijn absurde “TO DO list”, waarbij wij zo nu en dan het refrein zingen van Toontje Lager “zoveel te doen. ik heb nog zoveel te doen”.
Er zaten wel een paar zaken tussen waar ik de humor niet van inzag, volgens mij meer in de zaal, namelijk de kinderen die gek zijn op de “paardenkano”, als ze naar een boerderij gaan, dan gaan ze in de kano en later de paarden erin. En het nummer “alles is een yurt”, de tent van Mongolen heet zo, maar “alles” zou zo heten.
De scene met het broekzak-gesprek is hilarisch. Hij doet daarbij een imitatie van hoe het klinkt als zijn vader een broekzak-gesprek met hem heeft. Als je dat zelf gehad hebt, je hoort meestal mensen wat in de verte spreken (waarbij je niet kunt verstaan wat ze zeggen) – dat doet hij hier levensecht, en in dit geval loopt zijn vader waarschijnlijk door het grind, want ook die geluiden imiteert Ronald erg goed.
Tijdens de uitzending blijft Ronald met de blokken schuiven en komt uiteindelijk met de conclusie dat hij soms het gevoel heeft dat hij door zijn decor wordt uitgelachen: er staat 3x een H op het podium, leuk gevonden 🙂
Eindconclusie is dat ik deze voorstelling beter vond dan zijn vorige!
Rond 22.00 uur is de voorstelling afgelopen en doe ik nog even een drankje bij Hopper.