Ik vind de muziek van George Michael heerlijk om naar te luisteren. Dus als hij nog geleefd had en opgetreden had in Nederland, dan was ik vast bij een concert aanwezig geweest. Helaas is George in 2016 overleden (alweer 10 jaar geleden!), in april dit jaar ben ik naar de Lawei geweest waar een soort tribute-optreden gegeven werd door Ivann Vermeer. Geen look-alike, niet hetzelfde timbre als George, maar een “trip down memory-lane”, te horen welke prachtige nummers hij geschreven en gezongen heeft.

Maar je wilt toch nog wel eens iets horen van iemand die klinkt zoals George. En misschien ook wel op hem lijkt. Zodat je een soort illusie kunt krijgen dat je toch nog bij een echt concert bent. En dat zou het deze avond moeten worden. De man die zo op George lijkt, dat George de grap maakte dat “mensen hem verwarren met Rob Lamberti”. En de YouTube filmpjes waarin je hem zo goed de stem van George hoort benaderen dat het bijna hetzelfde klinkt.

Mijn moeder is fan van “Night Fever“, een fantastische tributeband van de Bee Gees. Ik heb mij in het verleden aangemeld voor de nieuwsbrief, want als ze weer eens in de buurt zijn, dan boek ik kaartjes en zorg ik dat we erbij zijn. Maar nu blijkt Rob ook Trib Events als zijn management te hebben: en ontvang ik 7 april de mail dat Rob Lamberti opnieuw in Nederland gaat optreden. Dus op 8 april een kaartje gekocht.

Als we richting 28 oktober gaan heb ik nog een beetje getwijfeld, want Stevie Wonder treedt dezelfde avond op in de Ziggo Dome. Ook één van mijn helden. Maar goed, ik gok erop dat Stevie nog een keer terugkomt, Rob / George it is.

Om 18.30 uur vertrek ik uit Wergea. Ik ga niet rechtstreeks naar Groningen, want ik rij via Twijzel. Bij Bezigh hebben ze namelijk altijd pompoenen, ik heb er nog 2 nodig voor Sint Maarten. Het is al donker, er hangt geen QR-code om te betalen, maar gelukkig is de eigenaresse thuis. Ik ben net op tijd, volgende week gaat het spul weg. Ze wil mij de redelijk grote pompoenen voor 4 euro verkopen. Dat vind ik een schijntje (en ik ben blij dat ik ze hier altijd kan kopen), dus ik betaal 10 euro en stap daarna weer snel in de auto, want de show start om 20.00 uur.

Via Drachten naar Groningen, dat rijdt allemaal prima door. Tot we in de buurt van Martiniplaza komen, hier rijden we stapvoets. Rond 19.45 uur staat mijn auto op een parkeerplaats op de parkeergarage. Dat is gelukkig tegenover Martiniplaza, dus hier naar binnen, even een sanitaire stop en mijn jas bij de garderobe inleveren. Zo sta ik rond 19.55 uur in de foyer, waar best nog veel mensen zijn. Ik besluit door te lopen naar de zaal, het drankje komt in de pauze wel. Op rij 11, stoel 23, perfect in het midden.

De zaal wordt donker, podium ook, ik zag wel wat mensen het podium oplopen. Dan start het eerste nummer. Dat is Father Figure. Niet het intro zoals je dat kent van het nummer. Je hoort daar in het nummer op het keyboard “tada dada dadadadadada…. poem poem”. Dat wordt een aantal keren herhaald. Daarna komt het drumstel erbij. Het tikken op de bekkens. Er komt wat licht op het podium en Rob start met het nummer.

En dan is het inderdaad alsof je de “echte” George Michael hoort en ziet. Als je “goed kijkt” zul je vast wel wat verschillen zien. Maar dat zie je niet als je zoals ik op de 11e rij zit, toch met enige afstand.

Al redelijk snel volgt “Club Tropicana”. Ik vind het wel lekker om een beetje onderuit gezakt in mijn stoel te genieten van dit soort “huiskamerconcert”, maar met zulke nummers gaat dat niet lukken. Want de mensen in de rijen voor je kunnen niet meer stil blijven zitten en staan op en gaan mee swingen. Wil je nog wat zien, dan zul je op moeten staan en meedansen.

Edge of Heaven, Somebody to Love en nog veel meer nummers. Rob zingt door tot 20.50 uur, dan hebben we pauze, 20 minuten. Dus naar de foyer en een drankje. Daarna terug naar de zaal. Ik ben daar redelijk vroeg, omdat ik in de midden zit, hoeven minder mensen voor mij op te staan. Dat is ook mijn antwoord als de dames die rechts van mij zitten ook weer aanschuiven en zeggen dat ik er al weer vroeg bij ben. De dame die naast mij zit stelt een goede vraag “waar komt Rob vandaan, Engeland, Amerika?”.

Ik ben toen online gaan zoeken en kwam onder andere op Partyflock en Appic. Op beide sites staat dat hij uit Nederland komt. Dat heb ik ook tegen mijn buurvrouwen gezegd, de vraag is of dit klopt. De buurvrouw van mijn buurvrouw grapt al dat het wel een artiestennaam zal zijn en dat het misschien “Alberti” moet zijn 🙂 Ik check nu nog even de Trib Events site, bij “wie is Rob Lamberti” staat dat Rob een Britse zanger is. En dat zal ook wel kloppen, want hij heeft wat moeite om “Groningen” uit te spreken, als je Nederlandse roots zou hebben, zou dat toch vloeiend moeten gaan.

De tweede set, dat gaat net zo door als de eerste helft. Weinig zitten, vooral mee dansen en zingen met de nummers. Outside, Too Funky, Killer, Careless Whisper, I’m Your Man. In mei dit jaar trad Rob op in AFAS Live, iemand heeft een mooie opname gemaakt van Carless Whisper die erg lijkt op hoe het ook bij dit concert gespeeld werd. Ook het nummer A Different Corner staat op YouTube. Op het blog van Danny staat dat het fout ging met het geluid in AFAS. In Martiniplaza ging het gelukkig wel goed. Kippenvel. En meegezongen. Mijn buurvrouw kijkt me verbaasd aan en zegt “jij zingt nog hoger dan mij!”. Want zo gaat het deze avond, het gevoel alsof je bij een concert van “de echte George Michael” bent. De prachtige nummers. De muziek, de zang, de teksten. Iedereen om je heen die mee danst en zingt. En waarbij ook bij mij spontaan alle songteksten naar boven komen. Wat een fantastische avond! En natuurlijk sluiten we de avond af met “Last Christmas”. Waarbij Rob een paar regels zingt en vervolgens de zaal helemaal losgaat op dit nummer en hij licht verbaasd zegt dat hij het bijna beter aan ons kan overlaten 😉 En dan rond 22.20 uur is het concert afgelopen.

Na de tijd nog even een drankje gedaan, daarna de jas ophalen en naar de parkeergarage. Na het aftikken van 8 euro de TomTom instellen en aansluiten in de rij, het duurt even voordat we eindelijk van het dak af zijn en op de weg rijden. Maar dan rijdt het ook snel door. Dus mooi op tijd weer thuis.

Mocht Rob in de toekomst weer in de buurt optreden, dan koop ik weer een kaartje. De agenda maar in de gaten houden. En nog even een aanvulling, een artiest kan goed zijn, het gaat om het totaalplaatje, dus ook om de band. Ook die is fenomenaal. Gitarist, een drummer, een saxofonist, toetsenist, nog een gitarist, het “achtergrondkoor”, wat eigenlijk het “zij-koor” is, want ze staan aan de zijkant van het podium. De mannelijke helft daarvan doet het duet met Rob van “Don’t let the sun go down on me” (wat George met Elton John zingt). En met de vrouwelijke helft zingt met Rob “As” (wat George met Mary J. Blige zingt).