Dit begint mijn vaste band in het Bolwerk te worden. Sinds 2022 elk jaar, alleen in 2023 niet, omdat ik toen voor de laatste keer Qlimax naar het Gelredome afgereisd ben. Dat was op zaterdag 18 november, je reist dan zondagochtend vroeg weer richting Wergea. In theorie had ik 19 november nog naar het Bolwerk kunnen gaan, maar ik vermoed dat ik toen bezig was om wat slaap in te halen 😉

Frontman is Jay Ernest, Don Diego (die in Europa de gastgitarist is), gitarist/contrabassist Giulio Farinelli en slagwerker Jonathon TeBeest. De dagen ervoor heb ik op Spotify naar hun nummers geluisterd (eigenlijk die van Johnny Cash dus), maar zij staan ook op Spotify met hun uitvoering van de nummers. Hopelijk blijft zo “hangen” hoe de nummers ook alweer gaan en kan ik deze zondag lekker meezingen!

De deuren gaan om 15.00 open, de show start om 15.30 uur (officieel, meestal is het iets later). Dus rond 14.30 uur rij ik die kant op, staat mijn auto rond 14.50 uur op het parkeerterrein van de Veemarkt. Ik begin steeds bekender te worden in Sneek, dus ik ben deze keer niet doorgereden op de weg die ‘s middags afgesloten is (en waar je dan een boete voor krijgt).

Walk the line, Folsom Prison Blues, Jackson, Hurt (Jay vraagt of ze die moeten spelen of kunnen overslaan, wij moeten een “yay!” of “nay” roepen – die mogen ze dus wel spelen), Tennessee Flat Top Box, Green Green Grass of Home waar wij als publiek het refrein zingen. Orange Blossom Special waar Jay op 2 mondharmonica’s speelt.

Cocaine Blues is één van de nummers die altijd terugkomt en een groot succes is.

Het programma wijkt licht af van vorige jaren, via de socials heeft Jay een verzoek gekregen om een nummer te spelen, wat veel voor 2 mensen betekend heeft. Ik weet zo niet meer welk nummer het is, wel dat die dame en heer op het podium mogen zitten en zo van deze uitvoering mogen genieten.

Jay speelt een nummer van zijn soloplaat, ook Don Diego heeft een soloplaat en zingt daar een nummer van. Ook nog wat ander werk, Jay vraagt of we Sound Garden of Depeche Mode willen horen. Het wordt Personal Jesus van Depeche Mode.

De echte toegift is wederom het deel waarin Jay zegt dat hij geen zin meer heeft om te zingen en dat wij dat moeten doen. Wat we dan (natuurlijk) ook doen. En de echte afsluiter is “we’ll meet again”, wat klopt, want als ze volgend jaar of het daar daarop weer optreden, dan zorg ik dat ik er weer bij ben.

Om 17.15 uur is het concert afgelopen, loop ik terug naar de auto en ben ik weer mooi op tijd thuis.