Als ik kaarten voor het theater koop doe ik meestal een “veilige keuze”, de artiesten die je al kent, mogelijk al eerder een voorstelling van bezocht hebt en weet “dat het lachen is”. Maar zo nu en dan koop ik ook een kaartje voor een voorstelling waarvan ik hoop/verwacht dat het een leuke voorstelling is en vaak is dat ook zo. Deze voorstelling zou op 20 februari gespeeld worden, maar door ziekte van Steven is de show verplaatst naar 23 april.

Steven is bekend onder de naam “de Braboneger”. Die naam gebruikt hij niet meer, maar voor de mensen die wat ouder zijn en hem kennen “dankzij deze naam”, bij deze!

Als ik naar de Lawei ga voor een voorstelling probeer ik wat “vroeger” te gaan, dat lukt niet altijd, maar deze keer wel. Dus voordat de voorstelling start doe ik eerst nog even een drankje bij Hopper.

Rond 20.10 uur loop ik naar boven en kan de zaal inlopen, de voorstelling start om 20.15 uur.

Een voorstelling zonder pauze, rond 22.10 uur is de voorstelling afgelopen.

De titel van de voorstelling is Navigatie is stuk. In de voorstelling spreekt hij wat mensen aan in het publiek, een Indische dame, een bouwkundige. Over vrijgezellen, dat vrouwen onmogelijke eisen stellen. Dat ze vreemd communiceren: het is koud. De man: ja, gesprek klaar. Zij bedoelt: zet je de kachel even hoger, geef je mij een dekentje, doe wat waxinelichtjes aan. De wasmand die op de trap staat: waarom heb je m niet mee genomen naar boven?

Deze avond bevestigt wat al vermoedde, cabaret vind ik leuk (Youp van het Hek, Freek de Jonge, Peter Pannekoek), stand up comedy is niet mijn ding. Het zijn wat algemene verhaaltjes waar ik gewoon niet om kan lachen.

Ik wil gewoon kijken naar een show waarbij degene die op het podium staat zijn/haar show doet als George Carlin. Die man is fantastisch en helaas moet ik zeggen, was fantastisch, want George is in 2008 overleden. Dat is het type stand up komediant die zulke dingen over Trump zegt waar ook de grootste Trump-fan van in een stuip ligt.

Met mijn vorige werkgever zijn we bij Toomler geweest, dat vond ik toen ook al niets.

Het leukste deel van de voorstelling is het slot. Steven staat in de spot, dan gaat er bij iemand de telefoon af. Steven: wie was dat? Licht gaat aan in de zaal, de schuldige wordt door de buren aangewezen. Is de telefoon nu uit? Nog niet, het duurt even voor het klaar is. Licht weer uit, spot weer aan.

Steven start opnieuw, maar wij kennen nu een deel van zijn tekst, er wordt wat gelachen in de zaal en er zitten 2 dames achter in de zaal die de slappe lach hebben. Als dan ook nog in een stil moment dat Steven wacht om de volgende zin te beginnen zijn maag begint te knorren en een soort miauwend geluid maakt, dan ligt iedereen in een deuk. Hij heeft het moeilijk met de afronding, maar uiteindelijk lukt het.

Een goede les voor mij, de volgende keer even wat meer vooronderzoek als je een artiest gaat bezoeken, deze keer had ik een kaartje gekocht op basis van de naam en de persoon. Maar bij een sympathieke gast hoef je niet persé in een deuk te liggen.