Als de theatergidsen op de mat vallen, probeer ik altijd wat voorstellingen te boeken in de Friese theaters, omdat ik ze allemaal een beetje wil steunen. De Koornbeurs heeft het de afgelopen jaren moeilijk gehad, de dreiging dat het theater gesloten zou worden, dat zou zonde zijn.

Rob en Emiel heb ik in 2016 in De Harmonie in Leeuwarden gezien. Alweer 10 jaar geleden! De keuze om deze voorstelling in Franeker te zien was makkelijk, deze voorstelling wordt namelijk niet in de andere Friese theaters gespeeld. 24 april wordt de voorstelling in De Tamboer in Hoogeveen gespeeld, bij uitzonderlijke voorstellingen die ik “wil zien” wil ik daar nog wel heen rijden, De Tamboer is een prachtig gebouw. Maar nu hoef ik dus “alleen maar” naar Franeker te rijden.

Bij de beschrijving van de voorstelling had ik al gelezen dat er “nogal wat publieksparticipatie” was. Dat begint al aan het begin van de voorstelling, iedereen moet even 4 cijfers tussen 1000 en 9999 op een papiertje schrijven, papiertje 2x vouwen en dan in een glazen pot doen. Dat is zo klaar. Ik zit op de hoek op rij 3, dus ik dacht dat dit een veilige plek was. Alleen begint de tribune bij rij 3 te tellen, dus eigenlijk zit ik op de 1e rij. Rob doet ook nog een rondje over de tribune en zegt tegen mij “dat is een mooie plek, als we iemand uit het publiek nodig hebben, dan is dat zo klaar”. Waarbij ik opmerk dat ik dacht dat dit een veilige plek zou zijn en hij reageert met “dat is geen enkele plek” 😀

Dat blijkt al snel, want de eerste deelnemers worden gekozen door een prop het publiek in te gooien, bij wie die neervalt, deze persoon mag naar het podium. Zo krijgen we 4 mensen uit het publiek die een envelop mogen pakken. Er zijn namelijk maar 3 plekken beschikbaar. Iedereen krijgt een ketting met nummer om (op basis van of je als eerste de prop ving/in je buurt viel, daarna nummer 2, etc.). De derde is “Klaas” en hij komt (ook) uit Warga, ik ken hem niet, maar zo blijken er dus ineens meer dorpsgenoten bij de voorstelling te zijn. Hij pakt de envelop met het kruis en hoeft zo niet mee te doen aan het spel.

De anderen doen iets met een kaart, iets met de tijd en met een stapel bankbiljetten. Zoals te verwachten was klopt het allemaal met de antwoorden van Rob en Emiel. Als dan ook nog de bordjes omgedraaid worden en blijkt dat daar al op staat wie op welke plaats op het podium zou staan, dan heb je alweer een mind-fuck te pakken.

Klaas uit Warga mag ook nog wat doen, Emiel pakt namelijk briefjes uit de glazen pot en Klaas schrijft ze op een rasterpapier. 5 rijen met 8 cijfers (wij kunnen dat op een groot scherm zien). Dan krijgen we getallen-cruncher Emiel. Hij neemt de lijst in zich op en kan dan uit zijn hoofd vanaf linksboven naar rechtsonder alle getallen opnoemen. Daarna van rechtsonder naar linksboven. Daarna mag iemand uit het publiek willekeurige regels opnoemen, ook die gaan foutloos. Daarna worden er rekenkundige acties uitgevoerd, ook dat klopt allemaal. Fenomenaal, maar er zal waarschijnlijk een trucje achter zitten. Want na de tijd denk je, zijn dat echt willekeurige getallen die door ons in de pot gegooid zijn, of is het altijd hetzelfde raster? Je zult het nooit weten. Of je moet bij een voorstelling zijn en zien dat alle 5 regels opgeteld 341.236.959 opleveren. Dan heb je namelijk hetzelfde totaal als wat wij hadden.

Goed, voor de rest ga ik hier niet vertellen wat er nog meer gedaan wordt, want dat is juist het leuke van deze voorstelling: 100 minuten lang een show, zonder pauze. Als je de Sherlock Holmes serie op tv of film gezien hebt, dan weet je dat er op basis van berekeningen, inzicht, genialiteit zaken voorvallen die verbluffend zijn en die (soms) op een later tijdstip te verklaren zijn of ook dan nog niet.

Verwacht bij deze voorstelling dus zeker nog 2 mensen op het podium waarbij je 3 doosjes hebt, in één komt een speelkaart, in één komt een willekeurig gekozen boek en dan gebeuren er vreemde dingen met het derde doosje. Verwacht heel veel pingpongballen op het podium. En verwacht zeker een overdonderende finale waarbij blijkt dat alle “losse onderdelen” toch niet op zichzelf stonden, maar uiteindelijk onderdeel uitmaken van het totaalplaatje.

Rob en Emiel, jullie hebben een fantastische voorstelling neergezet, ik zie jullie zeker weer bij jullie volgende theaterreeks!

Mocht je denken: ik wil die voorstelling ook zien, check dan hier de agenda.