De Mar-athon” wordt onregelmatig gelopen. Want ik heb deze gelopen in 2019 en 2022. In 2025 zou ik het ook doen, maar door de hitte (en het sterfgeval bij Loop Leeuwarden) is besloten om de editie af te gelasten (daarom heb ik ‘m later individueel nog gelopen). Hetzelfde geldt voor 2021, toen was de corona-periode, ook toen heb ik ‘m individueel gelopen. Een wisseling van verschillende organisaties die de Mar-athon in beheer hadden, maar in 2026 kunnen we ‘m weer met zijn allen lopen.

Dat zou op 20 juni, maar in de week ervoor bleek dat het noodplan opgesteld was door de “crimi-ambulancebroeder”, iemand die geen medische bevoegdheden heeft, maar zich wel voordoet als iemand die dat heeft: die zelfs een nep-ambulance heeft. Dit jaar is hij opgepakt en voor de rechter gebracht, beetje laat dat ze er nu pas achter komen dat die het noodplan voor de Mar-athon opgesteld heeft. In ieder geval, het wandelen kan niet doorgaan, wat op zich niet heel erg is, omdat het best wel warm weer is. Toch loop ik nog mijn rondje Restaurant Waldwei – Warten, 13 kilometer deze dag. De maandag erop (22 juni) komt de organisatie met een nieuwe datum. En dat is zondag 13 september geworden.

Op zaterdagavond 12 september naar het openluchtspel in Jorwert geweest, een avond met miezerregen: maar wat dan valt, dat valt de volgende dag niet!

Op zondagmorgen 13 september gaat om 5.45 uur mijn wekker, om 6.20 uur rij ik in de auto naar Sneek. Er is nog genoeg ruimte bij de P&R bij het station in Sneek, 5 minuutjes wandelen naar het Martiniplein, daar kan ik aansluiten bij de andere wandelaars. Bij Ysbrechtum zitten wat mensen buiten met een grote box, daar komen flinke beats uit. Het themanummer van Defqon-1 2009: Scrap Attack van Headhunterz. Het toeval wil dat ik deze dag mijn Defqon-1 rugzak draag 🙂

De lucht is soms nog wel eens dreigend (toen ik naar Sneek reed, moest ik zo nu en dan mijn ruitenwissers gebruiken), als we door Ysbrechtum zijn gelopen, richting Folsgare, dan begint het een klein beetje te druppen. Ook word ik nog geïnterviewd door degene die dat ook altijd doet bij de 11-meren fietstocht. We lopen via Folsgare naar Abbega, Oosthem, Nijezijl, IJlst weer naar Sneek. Ik kom er nu pas achter dat Nijezijl en IJlst bijna aan elkaar vast zitten.

In Oosthem stempelen we in het gebouw “It Himsterhûs“, het dorpshuis van Oosthem. Hiervoor staat een groepje muzikanten te spelen, slagwerk en ook met behoorlijk volume. Bij het stuk tussen IJlst en Sneek zijn we een flink eind van Oosthem af, maar het is net alsof ik ze nog hoor spelen.

In deze route zitten een behoorlijk aantal stukken dat je door het weiland loopt. Het gras is wel wat platgeslagen, sommige paden hebben weinig gras en zijn nogal modderig (voorzichtig als je dan weer op het asfalt staat, want je glijdt dan zo uit), op andere plaatsen is het gras behoorlijk lang en blijven je schoenen dus redelijk schoon. Ook flink wat “planken” over slootjes overgestoken. En ergens in het grasland zie ik een klein beestje heel snel voor mij over het pad heen schieten, ik vermoed een muisje.

Er zijn veel verzorgingsposten, natuurlijk de stempelposten, ook nog wat vermaak (die band bij Oosthem), nog een saxofoonspeler in de berm richting Folsgare, tussen Folsgare en Abbega een paar mannen die een ANWB-praatpaal muts op hebben, geinig!

Veel mede-wandelaars blijven hangen bij de stempelposten, maar ik “loop door”. Een paar sultana’s, broodjes, krentenbollen en zo nu en dan wat slokken cola houden mij op de been. Rond 7.00 uur vertrokken, rond 11.35 uur weer op het Martiniplein waar ik mijn medaille krijg. Het “echte lopen” heeft 4 uren geduurd, dus mijn snelheid is 5 kilometer per uur, dat is de snelheid die ik anders ook loop, zeer tevreden over het resultaat, want de afgelopen weken heb ik niet veel langere afstanden gelopen.

De interviewer vroeg mij waarom ik deze route loop. Mijn antwoord daarop was “het leegmaken van mijn hoofd”. Want als IT-er ben je niet fysiek maar wel geestelijk soms met grote uitdagingen bezig. En dan is op vrijdagmiddag 17.00 uur de werkweek afgelopen en start het weekend, maar als je met een probleem zit waar je een oplossing voor probeert te vinden, die zoektocht trekt zich daar niets van aan. Je brein blijft “door piekeren” wat er niet goed gaat en hoe je dat kunt fixen. Als je dan een eind loopt, kunt genieten van de omgeving, dan geeft dat een gevoel van rust.

Maar, dan moeten je mede-wandelaars ook een beetje deze instelling hebben. Ik heb een keer bij de Sallandse Wandelvierdaagse ook een eind over het gras gelopen (smal, je moest daar achter elkaar lopen), waarbij ik achter een dame liep die een half uur in haar mobiel liep te wauwelen. Vreselijk.. dus toen we bij een bocht waren, heb ik daar even 5 minuten gewacht, zodat ik hiervan verlost was.

Zo liepen er nu ook een paar jongedames achter mij die muziek op hun telefoon aan hadden (Maclemore volgens mij, altijd goed), maar ze vonden het nogal zacht en er werd verzucht “volgende keer maar even de boom-box mee nemen”. Ik was blij dat het nu bij de zachte versie bleef 😉 Het grappige is dan wel weer dat één van deze jongedames tegen de andere zegt dat ze blij was dat ze niet meer in de buurt liepen van een ander groepje mensen die de hele tijd aan het praten waren, waarbij het ook nog eens de hele tijd over bevallingen ging.

Ben ik dan zo wereldvreemd, dat ik mij mateloos irriteer aan mensen die praten? Nee hoor, als mensen op normaal volume met elkaar praten en niet 22 kilometer vol kletsen, dan heb ik er geen last van. Sterker nog, er liepen 2 dames achter mij die een gesprek hadden, niet te luid, maar wel op het volume dat ik het ook kon horen.

Het ging over het feit dat kennissen of familie over 1 van die dames gezegd had “jim ha ôlles (jullie hebben alles)” en dat stak haar. Want haar man en zij hebben een eigen zaak. Als je goed “boert” kun je vaak meer verdienen dan dat je in loondienst bent. Je loopt ook meer risico en “je bent altijd aan het werk”. Dat hoor ik hier ook, ze heeft haar man de afgelopen 10 jaar weinig gezien, want elke dag is hij van 6.00 tot 18.00 aan het werk. Maar om 19.00 uur gaat hij al weer weg, komt 23.00 uur thuis, is moe, gaat naar bed en zo gaat het de volgende dag weer. Dus hij is niet bij het kaatsen en/of voetballen van de kinderen. Ook hoor ik dat de klusjes in de weekenden nog wel wat extra geld opleveren, dat is iets wat je ook zou kunnen doen als je in loondienst bent. Een interessant gesprek.

Later door de weilanden hoor ik dat een paar mensen last hebben van muizen in hun hok en dat er een paar muizenvallen (met pindakaas) staan en daar ook regelmatig muizen gevangen worden.

Omdat ik het stempel laat zetten en meteen weer verder loop wisselen de mensen “om mij heen”, wat leuk is, want dan krijg je een idee welke mensen mee lopen aan deze tocht. Daar zitten wat oudere mensen bij, maar zo zie ik ook een jong meisje (10 jaar?) voor mij lopen met een oudere man (blijkt haar opa te zijn), die deze route lopen.

We mogen in Sneek bij de brug bij de Waterpoort even wachten (gaat een bootje doorheen), daarna lopen we door de Waterpoort naar het Martiniplein. Er zit een lint tussen, want rechts van ons rennen de hardlopers richting de finish (die hebben we ook bij Oosthem nog gezien). Op het plein is van alles te krijgen. Ijs, pizza en hamburgers (of patat, of iets dergelijks, ik heb niet goed gekeken) en drinken. Ik heb dorst als een paard, dus ik neem een biertje, geniet daarvan en kijk tijdens het drinken wat er allemaal verder om mij heen gebeurt.