En dan zit je bijna dag-aan-dag in de Koornbeurs, op 26 maart was ik bij de voorstelling van Rob en Emiel. Zoals ik daar al aangaf probeer ik meerdere Friese theaters te steunen. Dit waren de enige voorstellingen waarvan ik dacht, die wil ik zien!, het is toeval dat ze zo vlak bij elkaar gespeeld worden.

Dominic Seldis, het sympathieke Engelse jurylid van Maestro. In 2023 heb ik Dominic ook al in real-life gezien, hij deed toen een voorstelling samen met Francis van Broekhuizen. In die blogpost heb ik toen gezet dat ik niet naar een voorstelling van Dominic alleen zou gaan (want dat leek me niet zo boeiend). Daar ben ik op teruggekomen, in deze voorstelling (volgens de omschrijving) krijgen we verhalen van Dominic te horen en speelt hij “samen met muzikale vrienden”, dus ik verwacht een afwisselende avond!

Ook deze keer weer een Wergeaster in het publiek, zij is met een aantal mensen van “Vier het leven” naar deze voorstelling gereden. Ik zit deze avond op de 4e rij en dat is (in tegenstelling tot de voorstelling van Rob en Emiel) ook echt de vierde rij, want op de 1e en 2e rij zijn stoelen neergezet, zodat bezoekers die wat minder mobiel zijn makkelijk bij hun zitplaats kunnen komen.

Op het podium staan 2 hele grote boxen/dozen met beeldschermen, op één daarvan telt de tijd af. Als we richting de “nog een paar minuten gaan” komt er een soort cartoon-mannetje (de kleine Dominic) op het andere scherm die de klok die stopt weer op gang helpt. Vervolgens komen de muzikanten op, een pianist (waarvan ik zo niet goed gehoord heb waar hij vandaan komt), de fluitist die uit Spanje komt en de drummer achter zijn drumstel.. die uit Friesland komt! En Dominic natuurlijk. Die zo nu en dan nog even zijn eigen merchandise aanprijst, zijn biografie die je na afloop van de show kunt kopen.

We krijgen een flink aantal nummers te horen, een nummer waarbij we als publiek allemaal mee neuriën (Nabuko) en een aantal nummers waarbij ik zo niet de titel paraat heb. Ik heb daarbij groot respect voor de Spaanse fluitist, want hij speelt afwisselend op dwarsfluit, een saxofoon, een hele lange saxofoon met een laag geluid en nog een blaasinstrument.

De verwijzing naar de biografie komt ook doordat in deze voorstelling Dominic wat zaken over zijn leven bespreekt. Zo is hij dus niet geboren in Bury St. Edmunds, maar in een plaats die een aantal kilometer verderop lag. Die plaats had iets minder aanzien dan deze stad, dus zijn moeder had deze plek opgegeven. Tot Dominic officiële papieren nodig had en er toen achter kwam. Hij zich meer in de streek is gaan verdiepen en zo uit de regio Suffolk de ballade “The Suffolk Miracle” tegenkwam, die ballade wordt ook vaak “The Holland Handkerchief” genoemd. Dat vond Dominic een mooie verbinding met Nederland, dus we krijgen het verhaal te horen en daarna spelen ze de ballade. De essentie van deze ballade is “there is one thing stronger than death… love!”.

Ook komt ter sprake dat Dominic “nog steeds” geen Nederlands spreekt. Dat is iets wat heel veel mensen opvalt, denken en sommige mensen spreken Dominic er ook op aan. Maar zoals sommige mensen ongeschikt zijn om een rijbewijs te halen (het lukt gewoon niet), hetzelfde probleem heeft Dominic met het leren van vreemde talen. Hij heeft dyslexie en na wat pogingen, waarbij sommige gesprekken eerst in het Nederlands starten, maar de interviewer later zelf maar overgaat naar het Engels, heeft hij de keuze gemaakt om het bij het Engels te houden.

Dominic vertelt dit niet op het podium (you read the first chapter of my book), ik wist het al, omdat het ter sprake was gekomen bij zijn optreden bij Carrie op vrijdag. Het is goed dat hij dit deelt, want een mening over iets hebben, dat hebben we allemaal, maar nu weet je “waarom” en kun je dit volledig begrijpen.

Ook ik hoor Nederlanders die Fries spreken, of (oud-) Friezen die Fries spreken en daarbij allemaal fouten maken. De woordvolgorde verkeerd om, wat in het Nederlands zou zijn: “ik had dit moeten doen”, wordt door hun uitgesproken als “ik had dit doen moeten”. En wat ze dan ook continue doen. Waarbij er allemaal Nederlandse woorden tussendoor gehusseld worden. En een “eind-n” wordt weggehaald. Als we over mensen spreken zeggen we “minsken”. Dit type mensen zegt echter continue “minske”.

Ik weet dat ik in Duitsland ook wel eens niet goed Duits sprak, maar Duitsers zeggen altijd “sie sprechen gut Deutsch!”. Omdat ze zien/horen dat je er moeite voor doet.

Dat ik bij dit type mensen denk “ga alsjeblieft gauw weer Nederlands spreken” komt omdat ze er juist geen moeite voor doen, ze “denken” dat ze de taal uitstekend spreken, maar dat doen ze niet. Mijn nekhaar gaat er van overeind staan.

En daarom ben ik blij dat Dominic duidelijk maakt waarom hij Engels spreekt en dat blijft doen. Want dan kan hij zeggen wat hij wil zeggen (probeer in een vreemde taal spontaan maar even te zeggen wat je wilt zeggen: dat valt je vies tegen!).

In de uitzending van Carrie zong hij een liedje over waarom hij “niet Dutch” was en de eindconclusie was dat hij het toch wel was, ook dat nummer zingt hij hier.

Ook komen er nog een paar irritatiepuntjes van Dominic voorbij. Bijvoorbeeld dat als we mee klappen als publiek, je dat nooit op de 1e en 3e tel moet doen (want dan vertraag je het nummer), maar dit op de 2e en 4e tel moet doen. De 50+ racefietser die ook met 50+ teveel kilo’s rondrijdt en dat veel te strakke sportbroekje aan heeft… En onze delicatessen: een stuk brood, met schijfjes tomaat, daarom een haring met… uitjes. Ik kende deze combi nog niet, maar ik ben wel gek op haring met uitjes 😉

De show startte om 20.15 uur, rond 22.00 uur is de voorstelling afgelopen.

Nog een drankje en na verloop van tijd doe ik mijn jas aan om naar de auto te gaan. Dominic zit bij de ingang boeken te verkopen en signeren, ik heb ook een exemplaar gekocht. Benieuwd wat we daar nog meer in gaan lezen, in de voorstelling kwamen onder andere 2 concertkaartjes voorbij van concerten waar Dominic in de 80-er jaren geweest is, Stevie Wonder in Wembley en Simon en Garfunkel in Wembley! Ik als fanatieke concertbezoeker zou die artiesten ook nog wel eens live willen zien/horen, maar dat zal m waarschijnlijk niet worden. Nou ja, dan maar Deep Purple dit jaar 😉

Mocht je ook nog naar een voorstelling willen gaan, check dan hier de speellijst. Voor de Friezen, op 18 april speelt hij in het Posthuis Theater in Heerenveen.