Twaalf mei 2017 zat ik klaar achter de pc, vandaag start de kaartverkoop van de Rolling Stones in de Arena en het Gelredome! Één van mijn collega’s vraagt me naar welk concert ik nu (weer) wil gaan, op mijn antwoord “de Rolling Stones!” belt hij meteen met zijn vader of die daar ook heen wil (natuurlijk), dus ook hij sluit aan in de wachtrij op het Internet. De Rolling Stones, iconen van de pop-muziek, in het verleden was je óf voor de Beatles óf voor de Stones, volgens mij zijn we nu wel in het tijdperk aanbeland dat je beide muzieksoorten kunt waarderen, alleen treden de Beatles niet meer op (wel goede cover-bands zoals de Bootleg Beatles en Love… the Beatles), dit is het echte werk. En zoals William Rutten in de Troskompas schrijft: je hebt altijd het gevoel dat het wel eens de laatste concerttour kan zijn. Want de mannen hebben in het verleden niet echt gezond geleefd en bereiken nu toch een bepaalde leeftijd (Mick is van 1943, inmiddels 74 jaar dus). Op NPO3 meerdere concerten gezien, dus hier wil ik bij zijn.

Mijn collega gaat via de wachtrij naar de kassa en heeft kaarten, ik kom er niet goed door, kom op pagina’s waar gemeld wordt dat er geen kaarten meer zijn, dus koelbloedig klik ik door op de andere kaartverkoop, de verschillende VIP-pakketten. Het kost wat meer, maar ik kom er door! Dolgelukkig met mijn “Brown Sugar Package”!

Zaterdag 30 september vertrek ik om 15.00 uur richting Amsterdam. De Staat speelt (pas) vanaf 19.30 uur, de deuren gaan open om 17.00 uur. Rond die tijd wil ik mijn auto wel op het parkeerterrein hebben, dan kan ik rustig die kan oplopen. En dat lukt ook, rond 16.30 uur staat mijn auto op de parkeerplaats, geen oponthoud onderweg. Ik loop over de brug, langs de Ziggodome richting de FEBO waar ze prima cheeseburgers verkopen. Op de weg daar naartoe passeer ik allemaal andere stalletjes met hotdogs, patat en andere versnaperingen. Ook bij de FEBO is het druk, maar mijn complimenten voor de snelle en efficiënte manier van werken, als ik afreken krijg ik mijn broodje al in mijn handen gedrukt! Toen ik in de auto stapte regende het, maar hier in Amsterdam schijnt de zon! Dus op het plein mijn broodje opgegeten, hierna rustig doorlopen naar ingang M. Bij de andere ingangen staan lange rijen, hier is het rustig. The VIP-treatment 🙂

Na een tijdje gaan de groene lampjes branden bij de poortjes en kunnen we naar binnen. Kaartje scannen, snelle fouillering, trappen op naar boven. Eerst maar een sanitaire stop, hierna de trappen af om te kijken waar ik zit. De Arena is nog flink leeg, er staan al een aantal hardcore-fans bij het podium. De vloer is in 2 delen opgedeeld, met een bepaald bandje om mag je door naar het podium, de rest blijft in de achterste helft staan. Prima plek, weer even naar boven, eerst een grote Heineken om dit unieke evenement te vieren. Dat smaakt goed, dus na een uurtje nog maar één genomen. Langzaam maar zeker komen er meer mensen zitten, zo ook naast mij een vrouw, daarnaast een roodharig meisje en haar vader. We raken aan de praat, daaruit blijkt dat ondanks mijn ABN er toch een Fries accent te bespeuren is (maar dat komt ook omdat Erik, die uit Groningen komt, zijn moeder in Workum woont). Het blijkt dat hij geen 3 plaatsen naast elkaar meer kon krijgen en dat hij dan alleen op de rij achter ons, een paar stoelen verderop zou zitten. Daar heb ik ervaring mee, bij Bruno Mars heb ik ook geruild met mijn plaats zodat een moeder naast haar dochter kon zitten en ze een nog leukere avond hadden. Dus ik bied aan om hetzelfde te doen, helemaal top natuurlijk. Ik krijg nog een biertje en na verloop van tijd willen ze me nog een biertje aanbieden, maar die mag Erik opdrinken, want ik moet tenslotte ook nog een beetje helder naar Friesland terugrijden 🙂 Het loopt richting 19.30 uur, dus ik ga naar de rij achter ons.

Rond 19.30 uur begint het optreden van De Staat. Op setlist.fm staat de lijst, maar die is duidelijk niet compleet. Er staan (nu) maar 3 nummers op, maar sowieso zijn Help Yourself, Peptalk en Blues is Dead ook gespeeld (die laatste door het vrolijke hip, hip, hurray! in de tekst een topnummer!). Als afsluiting wordt het nummer Witch Doctor gespeeld, een klassieker, ook omdat de zanger voor het podium gaat staan en daar in een lichtstraal het nummer zingt. Heb je in de clip (en op festivals?) dat dan de hele menigte het rondje gaat lopen, dat gebeurt hier (helaas) niet. Iedereen is blij met zijn/haar plekje en je hebt ook nog het pad wat van het podium naar een los podium voor in de zaal loopt. Maar zeker een geslaagde opwarmer voor het concert van de Stones! We hebben nu een half uurtje pauze, dus ik besluit om nogmaals een sanitaire stop te plegen (boven aangekomen is het hutje-mutje, meer mensen hebben dit bedacht) en een paar liter lichter haal ik bij de bar nog een Radler 0.0. Terug naar mijn plaats waar na enige tijd ook mijn buurman arriveert. Zijn vrienden staan een paar rijen hoger, als ik later weer eens om me heen kijk zie ik dat ze gewisseld hebben qua plek en dat er nu een look-alike van een oud collega van HSCG naast me staat (Evert Pool). Grappig.

De grote beeldschermen worden rood en we gaan van start met Sympathy for the Devil. Hoewel ik nog wel een eind van het podium verwijderd ben, loopt Mick zo nu en dan naar de zijkanten om het publiek op te zwepen en zo nu en dan lopen ze ook naar het voorste podium in de zaal, dus ik heb de mannen “echt” kunnen zien. Tussendoor worden alle muzikanten nog even voorgesteld, er staan meer mensen op het podium. En Charlie Watts laat zijn oranje sokken nog even zien. Er komen nieuwe nummers voorbij van het album Blue & Lonesome, maar natuurlijk (en gelukkig) ook veel “oud” werk. Dus Paint it Black, Start me up, Midnight Rambler, Brown Sugar, Jumpin’ Jack Flash, Satisfaction. Twee nummers worden door Keith Richards gezongen, Happy en Slipping Away. Wat mij betreft (en volgens mij ook volgens de recensent van het AD) het minste deel van de show. Weinig volume, uit beleefdheid wordt er na de tijd geklapt. Maar het zorgt wel voor de extra waardering voor Mick die qua stem nog prima mee kan en zijn puike conditie. Herinnert me eraan dat ik binnenkort toch dat sportschoolabonnement moet afsluiten, op mijn 70 wil ik zo ook nog wel rondhuppelen 🙂

Na Jumpin’ Jack Flash worden de schermen blauw en komt het icoon van de mond op de schermen en verdwijnen de mannen. Tenminste, eventjes. We krijgen daarna nog Gimme Shelter en Satisfaction, daarna is het echt afgelopen. Geweldig concert en zoals altijd, veel te snel voorbij gegaan. Ik zie dat Erik en aanhang al verdwenen zijn, ik loop ook met een redelijk tempo buiten naar het AFAS complex waar we onze “goodies” af kunnen halen. Een oudere man voor me probeert daar ook binnen te komen, hoewel de beveiliger duidelijk zegt dat hij met zijn kaartje daar geen recht op heeft, blijft ie maar hangen. Wij kunnen wel door. Ticket inleveren en we krijgen een sporttas mee waar op karton allemaal logootjes van de landen met het “lick”-logo op staan, een beurs, een sleutelhanger, schrijfblok met harde kaft met het logo en een keycoard. Hierna loop ik weer terug naar het parkeerterrein, langs de Ziggodome waar nog wat rijen staan voor de show van Headhunterz. Het wegrijden van het parkeerterrein gaat sneller dan bij Metallica, rest van de rit verloopt ook prima, dus rond 1.30 uur ben ik weer thuis. Een zeer geslaagde dag!

De playlist staat hier: setlist.fm

Foto’s staan hier: album